هسته: ترتیب واقعی: در حق تقدم چه کسی بر چه کسی برتری دارد؟

سطح 1، بالاترین سطح: اشارات مأمور یا هدایت‌کننده ترافیک. اشارهٔ دست یک فرد ذی‌صلاح بر هر چه زیر آن است برتری دارد، از جمله یک چراغ قرمز — دقیقاً به این دلیل که چراغ ممکن است خراب شود یا یک وضعیت اضطراری به رفتار متفاوتی نیاز داشته باشد. سطح 2: چراغ‌های راهنمایی، تا زمانی که فعال باشند. وقتی چراغ فعال است، حق تقدم را بر هر تابلویی تنظیم می‌کند — با یک محدودیت دقیق: چراغ فقط بر تابلوهایی برتری دارد که حق تقدم را تنظیم می‌کنند، نه بر هر تابلوی دیگری (یک تابلوی محدودیت سرعت در کنار یک چراغ سبز همچنان معتبر باقی می‌ماند). سطح 3: علائم ترافیکی که حق تقدم را تنظیم می‌کنند — تابلوهایی مانند B1، B2، B6، B7 و خط‌های haaientanden. کتاب خودش می‌گوید (p.46): تابلوهای ترافیکی زمانی به کار می‌روند که مقررات عادی راهنمایی‌ورانندگی کافی نباشند. سطح 4، پایه: خود مقررات راهنمایی‌ورانندگی، مانند rechts-regel. این فقط زمانی اعمال می‌شود که هیچ‌کدام از سطوح 1 تا 3 حضور نداشته باشند — به همین دلیل یک تقاطع هم‌ارزش (بدون هیچ نشانه‌ای) دقیقاً به همین پایین‌ترین سطح بازمی‌گردد. یک کاربرد مستقیم از سطح 2: کسی که با چراغ سبز وارد می‌شود، لازم نیست به کسی که چراغ قرمز را رد کرده «حق تقدم بدهد» — این چراغ است که حق تقدم را تعیین می‌کند، نه رفتار طرف مقابل.