هسته: اشاره‌های اشخاص صلاحیت‌دار: چه کسانی و با چه رتبه‌ای

قانون دقیقاً مشخص می‌کند چه کسی مجاز است اشاره‌ای بدهد که شما از نظر قانونی باید از آن پیروی کنید. پایهٔ گسترده شامل مأموران صلاحیت‌دار و قابل‌شناسایی به همین عنوان (افسران پلیس)، نظامیان ژاندارمری سلطنتی (Koninklijke Marechaussee)، مأموران گمرک، تنظیم‌کنندگان رسمی ترافیک، و حتی افرادی است که در طول درس‌های عملی یا آزمون عملی به‌عنوان تنظیم‌کنندهٔ ترافیک عمل می‌کنند، به‌شرط آنکه لباس مقرر را بپوشند. یک رهگذر تصادفی که با دست‌هایش پرشور تکان می‌دهد، خارج از تمام این دسته‌ها قرار می‌گیرد — حرکاتش نزاکت است، نه قانون. علاوه بر این، قانون دو تعهد توقف اضافی و مشخص را نیز می‌شناسد. قانون شما را موظف می‌کند برای یک بریگادیر ترافیک توقف کنید، اما صراحتاً در نقش کسی که به عبور کودکان از خیابان کمک می‌کند — این منبع صلاحیت است، نه یک صلاحیت عمومی در خیابان. قانون شما را موظف می‌کند برای همراه یک وسیلهٔ نقلیهٔ ریلی (برای مثال، تراموا یا قطاری در سطح خیابان) که علامت ایست را طبق تابلوی F10، یک پرچم قرمز، یا یک چراغ قرمز نشان می‌دهد توقف کنید — این صلاحیت کاملاً مستقل از پلیس است. بالاتر از تمام تابلوهای ترافیکی و قوانین ترافیکی، خودِ اشاره قرار دارد: اگر یک مأمور صلاحیت‌دار شما را وادار به توقف کند در حالی که چراغ سبز است، مأمور برنده است. بنابراین ترتیب اقتدار چنین است: اشاره، سپس چراغ راهنمایی، سپس تابلوی ترافیکی، سپس قانون کلی ترافیک.