هسته: عابران پیاده‌ی آسیب‌پذیر: کودکان، سالمندان و حق تقدم در oversteekplaats (گذرگاه عابر پیاده)

دو گروه دیگر هم به همان توجه‌ی اضافه نیاز دارند، اما به دلایلی متفاوت. نزدیک مدارس و زمین‌های بازی، و میان ماشین‌های پارک‌شده، ممکن است کودکان بدون هیچ هشداری وارد جاده شوند: آن‌ها آن‌قدر در بازی غرق می‌شوند که به اطراف نگاه نمی‌کنند، و میان ماشین‌های پارک‌شده نه آن‌ها شما را می‌بینند که می‌آیید و نه شما آن‌ها را می‌بینید (Boek p.128). سالمندان و افراد دارای معلولیت اغلب توانایی درک و واکنش محدودی دارند: آن‌ها دیر متوجه شما می‌شوند و برای عبور به زمان بیشتری نیاز دارند (Boek p.128). عابران پیاده به‌طور کلی اغلب ناخودآگاه در ترافیک حضور دارند و به‌طور مکرر آن‌قدر با تلفن خود مشغول‌اند که اصلاً متوجه‌ی اتفاقات اطراف خود نیستند (Boek p.127) — پس هوشیاری را یک امر بدیهی فرض نکنید. قانون در برابر این خطر نوعی موازنه ایجاد می‌کند: کاربران آسیب‌پذیر جاده حمایت بیشتری دریافت می‌کنند، و در تصادف با مثلاً یک عابر پیاده یا دوچرخه‌سوار، شما به‌عنوان راننده «در اصل» همیشه مسئول هستید (Boek p.127) — این قید «در اصل» بخشی از خود قاعده است، نه یک عبارت اضافه و بی‌اهمیت. یک نشانه‌ی اضافه، که مبتنی بر این صفحات کتاب نیست اما در کلاس درس کاربردی است: عابر پیاده‌ای که عصای سفید دارد کم‌بینا یا نابیناست — فضا و زمان بیشتری به او بدهید (مطالب آموزشی CBR).