Kern: Kwetsbare voetgangers: kinderen, ouderen en voorrang op de oversteekplaats

Twee andere groepen vragen om diezelfde extra waakzaamheid, om andere redenen. Bij scholen en speelterreinen, en tussen geparkeerde auto's, kunnen kinderen zomaar de weg op lopen: ze gaan zo op in hun spel dat ze niet uitkijken, en bij geparkeerde auto's kunnen ze u niet zien aankomen — en u hen niet (Boek p.128). Ouderen en mensen met een beperking hebben vaak een beperkt waarnemings- en reactievermogen: ze merken u pas laat op en hebben voor oversteken meer tijd nodig (Boek p.128). Voetgangers in het algemeen nemen vaak onbewust deel aan het verkeer en zijn regelmatig zó druk met hun telefoon dat ze niet in de gaten hebben wat er om hen heen gebeurt (Boek p.127) — reken dus niet op oplettendheid als vanzelfsprekendheid. Wettelijk staat daar iets tegenover: zwakke verkeersdeelnemers worden extra beschermd, en bij een aanrijding met bijvoorbeeld een voetganger of fietser bent u als automobilist in principe altijd aansprakelijk (Boek p.127) — de hedge 'in principe' is onderdeel van die regel, geen loze toevoeging. Één los signaal, niet gegrond op deze boekpagina's maar wel bruikbaar in de les: een voetganger met een witte stok is slechtziend of blind — geef extra ruimte en tijd (CBR-lesstof).