هسته: bewegwijzering («تابلوهای مسیرنما»): راه‌های E/A/N، تابلوهای K و خط‌کشی جاده با اطلاعات سرعت

bewegwijzering («تابلوهای مسیرنما») مسیر درست را به شما نشان می‌دهد (کتاب p.76): روی آزادراه‌ها اغلب تابلوهای تصمیم‌گیری با فلش بالای جاده قرار دارند؛ شما مقصد سفرتان را دنبال می‌کنید و روی باند نشان‌داده‌شده رانندگی می‌کنید. اغلب روی این تابلوها نمادهایی هم هست که جهت را به‌سمت مثلاً یک فرودگاه، یک گره‌ی ترافیکی، یک کشتی‌ ترابری، یک رستوران یا یک پارکینگ نشان می‌دهند. حرف پیش از شماره‌ی راه چیز دیگری غیر از عدد بعد از آن به شما می‌گوید: راه E یک مسیر اصلی بین‌المللی اروپایی است (اغلب، اما نه لزوماً، یک آزادراه)؛ راه A یک آزادراه هلندی است، که اغلب هم بخشی از یک راه E است؛ راه N یک راه اصلی هلندی است که آزادراه نیست (کتاب p.78). این لایه‌ها با هم هم‌پوشانی دارند — راه A نقطه‌ی مقابل راه E نیست، بلکه اغلب دقیقاً بخشی از آن است. دو تابلوی K جزو الزامات آزمون هستند: K4 تابلوی بلند تصمیم‌گیری کنار یک آزادراه است، با یک پانل باند برای مسیر مستقیم و یک پانل انشعاب برای مسیر انحرافی، همراه با مقاصد بین‌شهری، شماره‌ی مسیرها و راه‌های اصلی اروپایی؛ K3 تابلوی راهنمای کنار یک آزادراه به‌سمت یک منطقه‌ی خدماتی است، با نام پارکینگ و نمادهایی که نوع امکانات را نشان می‌دهند (کتاب p.77). چند سالی است که خط‌کشی جاده، دسته‌ی راه را نیز خودش قابل‌تشخیص می‌کند. در کنار باند رانندگی: 100 km/u = خط ممتد، 80 km/u = خط منقطع، 60 km/u = خط منقطع همراه با احتمالاً یک باند پیشنهادی. اما این جدول یک ابزار کمکی است، نه یک قانون: اگر کنار یک «راه 60 کیلومتری» لخت، نه تابلوی حداکثر سرعت باشد و نه تابلوی منطقه، شما حتی می‌توانید 80 km/u برانید — خط‌کشی نشان می‌دهد، تابلو تصمیم می‌گیرد.