هسته: دادن علامت راهنما، چراغ ترمز و چراغ‌های هشدار

دادن علامت راهنما در هر جابه‌جایی جانبی مهم اجباری است: حرکت از جای پارک، ورود به جریان ترافیک، سبقت و پیچیدن (کتاب ص.181). زمان انجام آن به نوع جاده بستگی دارد: 300 متر در بزرگراه (سرعت بالا، نیاز به فضای بیشتر)، 200 متر خارج از محدوده‌ی مسکونی، 100 متر داخل محدوده‌ی مسکونی (سرعت کمتر، نیاز به فضای کمتر). چراغ ترمز سیگنال دیگری می‌دهد: این‌که در حال کاهش سرعت هستید. پیش از ترمز واقعی، پدال ترمز را لحظه‌ای بسیار سبک لمس کنید — این‌طور کمی زودتر به خودروهای پشت سر هشدار می‌دهید (کتاب ص.182). چراغ‌های هشدار (چهارراهنما) باز هم سیگنال دیگری هستند، برای چهار موقعیت مشخص- خرابی خودرو در جایی که توقف مجاز نیست یا خطرناک است، توقف در تاریکی درحالی‌که چراغ‌های اجباری‌تان کار نمی‌کنند، قرارگرفتن در جایی که دید شما کم است و خودروتان مانعی ایجاد کرده، یا برخورد با ترافیک سنگین (کتاب ص.182). سیگنال صوتی یا نوری (بوق یا چشمک‌زدن چراغ‌ها) را فقط می‌توانید برای دفع خطری قریب‌الوقوع بدهید — نه صرفاً برای اعلام حضور خود (کتاب ص.183).