هسته: کمک‌های اولیه هنگام تصادف — stabiele zijligging (وضعیت ثابت پهلو)، reanimatie (احیای قلبی‌ریوی) و AED

اصولاً مصدوم را جابه‌جا نکنید — مگر در خطر تهدیدکننده‌ی زندگی مانند سوختن یا غرق‌شدن (کتاب ص. 171). خدمات امداد معمولاً سریع در محل حاضر می‌شوند؛ وظیفه‌ی شما کمکی است که حتی یک ثانیه هم نمی‌تواند صبر کند. اگر مصدوم واقعاً نفس می‌کشد اما بی‌هوش است، او را در چهار مرحله در stabiele zijligging قرار می‌دهید: بازوی نزدیک در زاویه‌ی راست، بازوی دور روی سینه با پشت دست روی گونه، پای دور را بالا بکشید و مصدوم را به سمت خود بچرخانید تا آرنج خم‌شده زمین را لمس کند، و در نهایت لگن و زانو را در زاویه‌ی راست قرار دهید، سر را به‌آرامی به عقب خم کنید، با 112 تماس بگیرید (یا کسی را بفرستید که تماس بگیرد) و هر دقیقه تنفس را بررسی کنید (کتاب ص. 171-172). اگر به‌طور عادی نفس نمی‌کشد، reanimatie اقدام درست است. برای انجام ایمن آن، گذراندن دوره‌ی آموزشی توصیه می‌شود، چون reanimatie ناشیانه می‌تواند مضر باشد — اما کتاب همچنان برنامه‌ی کامل مراحل را برای ناظر آموزش‌ندیده ارائه می‌دهد، چون صبرکردن زمان زیادی هدر می‌دهد. ابتدا هوشیاری را بررسی کنید، بلافاصله با 112 تماس بگیرید، تنفس را حداکثر 10 ثانیه بررسی کنید، و سپس مستقیماً با 30 فشردن قفسه‌سینه شروع کنید: دست‌ها وسط قفسه‌سینه، به عمق 5 تا 6 سانتی‌متر، حداقل 100 (حداکثر 120) بار در دقیقه. سپس 2 تنفس مصنوعی، و به‌محض رسیدن AED: الکترودها را وصل کنید و دقیقاً همان کاری را انجام دهید که دستگاه می‌گوید (کتاب ص. 172-174). AED به دوره‌ی آموزشی نیاز ندارد: این یک دستگاه قابل‌حمل است که از طریق دستورات گفتاری در reanimatie کمک می‌کند، حتی برای کسی که هرگز دوره‌ای نگذرانده (کتاب ص. 173).